How do I love thee let me count the Why's - 019

While Abi & Jecco are reciting their personal marriage vows...

B: Ay, may personal marriage vows sila.

A: Meron ako niyan nung kinasal tayo, nasa bulsa ko.

B: ♥♥ sa eyes (*deep inside: Aawwwwwwwww...)


A: Wala kang hinanda noon? Pano pag biglang sinabi ni Bishop yun?!


B: ♥♥♥♥♥ (floating...)

Why do I love thee let me count the Why's - 018

Finally, construction is over.  Cleaning time. Too bad, I'm 85% handicap. 


B: Game, tatayo ko na yung Christmas tree!
A: Ikaw lang? (thinking and hoping tapos na ang one hundred and one utos.)
B: Haha! Hindi ka excited mag tayo ng Christmas tree?!
A: Alam mo, sa buong buhay ko, ngayon lang ako mag tatayo ng Christmas tree!

---

 85% handicap

 Tadaaaa!!!

 dikin for centerpiece

 good job!

 have a closer look at our tree...

 we just recycled the abaca from our wedding chairs

and the capiz balls

Finally, 

Pasko na sa Muntinlupa!

HO! HO! HO!!!

May bubulong ako sayo..."Ako si Superman."

I always believed that I am Superman. My built, my talents, my skills, and my positive state of mind proves it.  I always believed I can do everything.  Lalo na pag ginusto ko, kakayanin ko. Hence the title of my blog: Can thoughts.

50/50 daw kami noon sabi ni Mommy, nag tumbling daw ako ng nag tumbling while her water bag broke and all her pusod were all around me hanggang napulupot na ako pati leeg.  After cutting my Mom open like a "daing" just to be born in this world, I have never been back to the hospital. I was never confined to a hospital bed. I used to wonder how it feels to have my nose bleed, bakit yung ibang bata nag gaganun, nahihimatay, nahihilo. Bakit yung mga kapatid ko, na dextrose na, ako never pa. Siguro, ako nga si Superman.

One day my Mamang-in-law wanted to introduce me to Aling Thelma.


Buntis: "Sino po si Aling Thelma?"
Mamang: "Yung inaanak kong kumadrona." 
Buntis: (*whoa!!!*)

It opened my eyes full bright. Then I spilled the wrong question: "Ilan na po ang napa anak ni Aling Thelma?" She answered with her loooooooooOOOOOOooooongest list of names and finished with "30 years ng nag papaanak yun, and a few more names added.


After that conversation. I started entertaining the thought, Bakit nga kaya hindi nalang ako kay Aling Thelma manganak imbis na sa St. Luke's."  I read in one book ( na galing pa sa UK, isang first world country) that some expecting mothers choose to give birth at home because they feel more comfortable, uncontrolled. Maiiwasan mo pa yung mga sakit na pedeng ipasa sayo ng mga hospital staff.

KUNSABAGAY:

1. Imagine the 100k savings for normal birth. Mag hire nalang kaya ako ng malupit na photo/videographer para ma document yung moment, yung pag ka himatay ni Arnel dahil hindi ako papayag na wala siya sa tabi ko pag sa kumadrona nga ako nanganak, yung reaction ng mga tao sa labas ng kwarto, yung moment.

2. Tumataginting na 100k. Pang Belo nalang kaya yun, kesa pampanganak sa isang "Class" na hospital. Nakita ko si Jinky nung huling laban ni Paquiao. Aba, Mas maganda na siya kay Bea Alonzo! Kaso, nakalimutan niya ipa-retoke yung kakambal niya. Katabi pa naman niya nung laban, kitang kita mo tuloy yung before and after Belo.

3. Class?! Bakit nga ba kailangan sa "Class" na hospital ka manganak? Pareho lang naman yung sakit na mararamdaman ko. Mababawasan ba ng isang "Class" na lugar yung labor pains? I will definitely not go for an EPIDURAL. My Mom always tells me na kaya siya makakalimutin dahil sa dami ng anaesthesia niya sa katawan, so, why would I want that? Ikakatalino ba ng anak ko yung pag labas niya sa isang "Class" na hospital? Mas magiging mahusay na athlete ba siya dahil don? Mas magiging creative ba siya? Ikatataas ba ng common sense niya yun?

4. Bakit di nalang namin gamitin ni Arnel yung 100K para ipaayos yung bahay ng mga Mamang at Papang para maging "Class" din yung papanganakan ko, kunsakali. Mapapasaya pa  namin sila! Regaluhan nalang kaya namin sila ng natural sun and ventilation, buksan ang likod bahay, mag lagay ng garden, ikakahaba pa ng mga buhay nila.

Andami daming tumatakbo sa isip ko. Sa darating na lingo ay mag sisimula na ang child birth class namin ni Arnel. Malalaman ko na kung kaya ko nga ang natural birth. At sa darating na Tuesday naman, mag kikita nanaman kami ng pinaka magandang OB ko, malalaman daw namin kung kaya kong mag normal or kung kailangan mag CS.  Malalaman ko na rin kung saan ako manganganak. Sa St Luke's ba o sa bahay nila Arnel.

Kunsabagay, May bubulong ako sayo..."Ako si Superman. Kaya ko lahat." ;-)

---

I always believed I have great God and He will never forsake me.

Why do I love thee let me count the Why's - 017

DUYAN

Scenario: There's an ongoing renovation at the De Silos' residence.


Papang: Eh kailangan mag lagay ka narin diyan ng sasabitan ng duyan.

Bea: (*smiles*)

Mamang: Dito o! Si Jera noon dito lang nakasabit eh...(pointing the roof eaves sa bahay sa likod)

Papang: Hindi, dun nalang sa garahe, para kahit nag babantay ako ng tindahan, maduduyan ko yung baby!

---

These people are the funniest! They make me humble. ;-)

Sermon ang almusal

     Two weeks have passed since we went to visit Sikatuna. We usually travel when Papang has gone to bed, para masulit ang quality time with them and also to avoid the traffic. Before leaving Muntinlupa, I sent Mom an SMS: 

"Uwi kami tonight, pahiram ng kama namin." 

Just so I wont disturb my Little Tomato and Chunky Lira who loves sleeping in my room. Mom was still up when we arrived. She asked "Anong gusto niyo breakfast bukas?" At dahil N-E-V-E-R kumakain ang mga tao sa Muntinlupa ng gulay,  I asked for Bacon, Lettuce & Tomatoes.

Saturday Morning, Tadaaaaah!!! BLT it is!!! Mom loves to sit with everybody on the table, kahit hindi siya kakain (she's from another planet & she hates eating), she just finds time to chit chat with us.


 Lesson for today: Being a Wife 101. Here are 5 things na tumambay sa utak ko hanggang ngayon:


- May sinapupunan ka. Wag kang bubukaka kung kani kanino. Napaka laking responsibilidad ng babae sa mundo.


- mabuti ng mag tiis ka, kesa lumaking walang tatay ang anak mo. Hindi naman ginusto ng  anak mo na isilang sa mundo, bakit mo siya bibigyan ng buhay na hindi kumpleto. Ikaw ang nag pakasarap, tapos, maghihirap lang yung anak mo.


- dapat talaga lawakan mo yung pang unawa mo, hindi ka lang asawa,  nanay ka rin.


- mag ingat at laging mag dasal. Kasi, kahit gaano mo pinag kakatiwalaan ang asawa mo, may mga babae talaga na mahilig sa may asawa.  Yun lang talaga ang gusto nila, hindi nila naiisip yung nasisira nilang pamilya. Lagi kayong mag dadasal na ilayo kayo sa mga ganitong klase ng babae.


- Lagi mong aasikasuhin si Arnel pag uwi niya galing sa trabaho.




Hay, ang sarap. Ang sarap ng almusal ko at ang sarap ng may Mommy.

Contractor slash Under the Saya

Linggo ngayon pero may tinatapos kaming trabaho kaya pinapasok namin ang mga tao namin para hatawin ang kaya nilang hatawin. May hinahabol kaming deadline kaya halos araw araw kaming nag papa OT ng mga tao.

Ang arkitekto at contractor, kailangan nasa site, kasi maraming mga desisyong kailangang gawin sa site. Isang maliit na mali lang, kailangan ulitin ito dahil konektado ang bawat detalye. At pag umulit ka ng trabaho, ibig sabihin, nasayang ang materyales, nasayang ang oras at nasayang ang energy ng mga gumawa nito.

Madalas ang inuman ng barkada ng asawa kong Architect Contractor. Kaliwat kanan. Madalas ding hindi siya nakakasama sa dahilang lagi kaming pagod dahil lagi kaming may hinahabol na deadline at lagi kaming kailangan gumising ng maaga para lang masigurong tama ang lahat ng gagawin ng mga tao.

Madalas na ang rason ng inuman eh meeting daw. Meeting para may tulungan na isang kabarkada. Meeting pano i aahon si ganito. Meeting pano aasenso. Meeting para sa isang donasyon. Pilit na pinagaganda ang pakay kung bakit kailangan ng inuman para makadalo ang lahat.

Subalit, dahil sa madalas meron kaming deadline. Madalas hindi tumatalab ang mga meeting meetingan na yan. Ngayon umaga, naka tanggap ng isang mensahe ang asawa kong Architect Contractor:

Kailangan daw ng sasakyan para makapag lipat bahay ang isang kabarkada. Alas 8 ng umaga, dali daling pinapunta ko siya upang makatulong sa Lipat Bahay. Alas 12 na, hindi pa rin sila tapos sa hakutan.

Linggo ngayon, walang pasok ang mga normal na empleyado. Kami lang yata ang may pasok kasi, MAY DEADLINE KAMI. Nasaan na kaya ang magagaling mag set ng "meeting", eh wala naman silang pasok ngayon.

Ilan ba ang may sasakyan dun? Ilang ba ang kayang mag buhat duon?

Baka hindi pinayagan ng mga asawa. Under the Saya ba ang tawag doon?!

Why do I love thee let me count the Why's - 016

Scenario: At National Bookstore, alone.

He just dropped me and looked for a parking slot.

then he came with a very serious face, he whispered...

Hamsum: Magiging MILYONARYO na tayo.

BEA-utiful: Baket?

Hamsum: Tumaya ako sa Lotto!

----

Whaddddaaaaa effffffffff?!!!